Omnia horologia avi tres minutas festinabant.
Horologium murale tres minutas festinabat. Echypsire vigilum in mensam nocturnam tres minutas festinabat. Vetus horologium Sanghai in sinistro carpo tres minutas festinabat. Etiam parvum horologium rotundum plasticum quod magnete ad ianuam frigidarii affixum erat, tres minutas festinabat.
Septennis id inveni. Musica initialis nuntiorum televisificorum cecinit, et horologium murale aspexi, 19:03. Tribus minutis aberat. Sellam traxi ut ascenderem, cum adhuc tangerem acum, avus e culina clamavit—Noli movere.
Accesit manus terens. Odorem porri habebant.
« Horologium non fractum est, » inquit. « Solum festinat. »
« Cur festinat? »
Non respondit. Ad culinam rediit, ubi surculi allii in sartagine stridebant.
---
Avia postea mihi dixit.
Avus cum iuvenis esset, in officina textoria comitatus laborabat, cotidie serus. Non multum, sed paulum, duabus vel tribus minutis. Avia cotidie ad portam officinae eum exspectabat. Porta ferrea lente claudebatur, cum alii bini et terni intraverunt, illa foris stabat, sonum currentis e viculo audiens—sonum calceorum coriaceorum contra caeruleum saxum ferientium, celerem, confusum, calcaneis crepitantibus. Avus semper in ultimis paucis seconds ante clausuram portae e viculo prosiliebat, anhelans, sudore in fronte.
Cotidie sic. Hieme etiam turpius, tunica lanata non ligata, sudario post se tracto.
Die quadam avia non exspectavit. Ad portam stetit, eum currentem vidit, unam sententiam dixit:
« Tota vita tres minutas serus es. »
Postero die, avus omnia horologia domi tres minutas festinavit. Manualiter, unum post unum. Ubi in quadrante nullae notae erant, ungue acu tenui praeducebat.
Ex eo tempore numquam serus fuit.
---
Semper putavi hoc esse solum historiam de punctualitate. Historiam quandam iucundam de sene coniugibus.
Postea comperi non esse.
Feriarum hiemis tempore in universitate, Nocte Sancta, familia in oecis spectaculum Vernum spectabat. Avus in sua vetere cathedra viminea sedebat, sonitus televisifici valde altus. Intermissione publicitaria, subito aliquid dixit. Vox valde mollis, quasi secum loquens, paene a televisifico oppressa:
« Die qua avia discessit, tribus minutis serus fui. »
Stupefactus sum. Non comprehendi. Neque ille amplius dixit. Televisificum spectare perrexit. Quasi illa sententia ad neminem dicta esset.
Postea a matre totam imaginem accepi.
Illa postmeridie qua avia impetum cordis passa est, avus ad tabulam publicam iverat ut fasciculum mitteret. Martio, vere incipiente, vento adhuc frigido. Avia sola in culina reliquias calefaciebat. Hora tertia septima, ad terram iuxta focum procubuit. Puls in olla effusus est, in manum eius infusus, illa non movit. Vicinus sonum audiit, ianuam effregit, eum vocavit.
Revertit birota. Domum hora tertia decima venit.
Tres minutae.
Tota vita suas tres minutas aptavit. Iuvenis, horologiis festinando, assecutus est—assecutus est omnia ultima pauca seconds ante clausuram portae ferreae, assecutus est omnia serotina et nimis serotina.
Solum illo tempore, non assecutus est.
---
Post discessumaviae, horologia domi adhuc tres minutas festinabant.
Omni nocte, avus idem faciebat: vetus Sanghai e carpo detrahere, in mensam nocturnam ponere, tempus in angulo dextro superiore televisifici aspicere. Non ad calibrandum. Ad confirmandum—adhuc tres minutas festinare.
Tum lucernas extinguere.
Hoc gestum per undeviginti annos fecit. Quasi ritum. Quasi cotidie confirmans ad aliquem qui non aderat: Adhuc sequor. Adhuc tribus minutis ante quod dixisti eo.
